Archief

Oude en

Nieuwe ik...

In het grensgebied tussen

mijn oude en nieuwe 'ik'

voel ik met een intensiteit 

en heftigheid gevoelens,

elkaar opvolgend sneller en sneller

als golven in een woeste zee,

die maar blijven komen

en waar ik in verdrink.

Angst en wanhoop,

een diepe, duistere leegte

van niet weten.

Een hand om mijn keel

die knijpt tot ik stik.

In de auto met 120

op de snelweg:

een boom, een flitsende gedachte

"Zal ik?"

Maar daar zijn zijn armen waar ik thuiskom.

Zijn liefde die me weerhoudt.

De angst die me wegduwt, het 'thuis' dat me trekt.

Het duurt zo lang,

de golven blijven komen.

En net als ik denk:

"He, het wordt eindelijk rustig"

en voorzichtig begin te zwemmen,

komen ze weer en zuigen me

mee de diepte in.

Maar dan op een dag, ineens zie ik land.

Ik krijg hoop en hoop geeft geloof.

En geloof wordt gedragen door liefde.

Ik zwem en kom vooruit!

En nu...in dat heerlijke land

kan ik me bewegen in vrijheid.

Met eenzelfde intensiteit als de golven:

vreugde en dankbaarheid,

mijn nieuwe 'ik'.

Zo blijven dan:

geloof, hoop en liefde.

Maar de meeste van deze

is de LIEFDE!

©Damaris 17-07-2009